<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener("load", function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <iframe src="http://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID=1557536453974482985&amp;blogName=%CE%91%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AC+%CE%95%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%B9&amp;publishMode=PUBLISH_MODE_BLOGSPOT&amp;navbarType=TAN&amp;layoutType=CLASSIC&amp;homepageUrl=http%3A%2F%2Feleu8eroi.blogspot.com%2F&amp;blogLocale=el&amp;searchRoot=http%3A%2F%2Feleu8eroi.blogspot.com%2Fsearch" marginwidth="0" marginheight="0" scrolling="no" frameborder="0" height="30px" width="100%" id="navbar-iframe" title="Blogger Navigation and Search"></iframe> <div></div>

Φιναλίστ στο Food-4U!

3.7.09
Το σποτάκι που φτιάχτηκε από το 5ο Γενικό Λύκειο Βέροιας με τη σφραγίδα του freerider πέρασε στη φάση των φιναλίστ (δύο καθηγήτριες και δέκα μαθητές θα ταξιδέψουν στην Ιταλία το Σεπτέμβριο), μοναδικό από την Ελλάδα!
Δες http://www.food-4u.it/FINALISTI2009.pdf και το σποτάκι εδώ...

Ετικέτες , ,

Αντίθεσις (εικόνες, όχι λόγια)

26.6.09

THE HAPPENING (the making of) from Simeon Karagavriilidis on Vimeo.


Music by HEIRS.

Ετικέτες ,

Ντροπή πια!

23.6.09
αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία:

Ο Μακάρθι του Θερμαϊκού

Πριν από δυο περίπου χρόνια, στο απόγειο της εκστρατείας του «πατριωτικού χώρου» ενάντια στο «εθνικά ύποπτο» βιβλίο ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, ένας από τους πρωτεργάτες της όλης καμπάνιας (ο σχολικός σύμβουλος Α. Παυλίδης) ανέλαβε να μας εξηγήσει -ως επιφανής καλεσμένος της «Ζούγκλας» του Τριανταφυλλόπουλου- το ουσιαστικό διακύβευμα της υπόθεσης:
«Ενα αξίωμα της κοινωνιολογίας της εκπαίδευσης είναι ότι το περιεχόμενο πρέπει [sic] να εκφράζει την κυρίαρχη ιδεολογία. Το ερώτημα είναι: αυτό το περιεχόμενο εκφράζει την κυρίαρχη ιδεολογία; Εκφράζει την ιδεολογία μιας ελίτ στα πανεπιστήμια. Λέω, λοιπόν, να ένα πολύ θετικό στοιχείο αυτής της συζήτησης που γίνεται. Γιατί θα βγει στην κοινωνία αυτή η συζήτηση, και θα εκφραστεί η κοινωνία, και θα δούμε τους μέσους όρους που εκφράζει και... Νομίζω ότι θα είναι η αρχή του τέλους της ελίτ των πανεπιστημίων» (ALTER 15.3.2007).
Η τύχη του επίμαχου εγχειριδίου είναι βέβαια γνωστή. Φαίνεται όμως ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να υλοποιηθεί και το δεύτερο σκέλος της προφητείας: η παρέμβαση «της κοινωνίας» για τη δρομολόγηση της «αρχής του τέλους της ελίτ των πανεπιστημίων» (ακριβέστερα: των πανεπιστημιακών εκείνων που δεν φροντίζουν να προσαρμοστούν στις επιταγές της «κυρίαρχης ιδεολογίας»). Με φορέα αυτής της εθνοσωτήριας παρέμβασης έναν τηλεπωλητή βιβλίων και βουλευτή του ΛΑΟΣ, που εκδίδει «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων» απαραίτητα -καθώς φαίνεται- για την επιστημονική εξέλιξη στα ελληνικά ΑΕΙ.
Η ιστορία μας ξεκινά τον Αύγουστο του 2008, με την προκήρυξη μιας θέσης επίκουρου ή αναπληρωτή καθηγητή στο νεοϊδρυθέν Τμήμα Σλαβικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο γνωστικό αντικείμενο «Σλαβική – Παλαιοσλαβική Γλώσσα και Φιλολογία». Για τη θέση ενδιαφέρθηκαν τρεις υποψήφιοι: η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ο Μίρκο Τομάσεβιτς κι η Τατιάνα Μπορίσοβα. Υπέβαλαν τα χαρτιά τους και ξεκίνησε η προβλεπόμενη από το νόμο διαδικασία.
Ωσπου, στις 14 Ιανουαρίου, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Κυριάκος Βελόπουλος αποφάσισε να σώσει για μια ακόμη φορά το έθνος. Μιλώντας στη Βουλή για άσχετο ζήτημα (τη συμφωνία σύνδεσης Ε.Ε.–Αλβανίας), κάλεσε τον υφυπουργό Εξωτερικών να βάλει στη θέση του το ...Υπουργείο Παιδείας:
«Κύριε Βαληνάκη, δεν θεωρώ ότι υπάρχουν περισσότερο πατριώτες από εσάς εδώ στο Κοινοβούλιο. Θα ήθελα να μου το αποδείξετε αυτό. Και είναι απλή η απόδειξη. Θα σας προκαλέσω. Εχω μπροστά μου, κύριε Βαληνάκη, βιογραφικά δυο καθηγητών που πάτε να τους κάνετε καθηγητές τώρα στο Πανεπιστήμιο: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου και κάποιος κύριος γερμανός, με ένα όνομα λίγο περίεργο, Κρίστιαν Φος. [...] Θέλω αύριο να μου πείτε αν τους κάνετε καθηγητές, αν θα πάτε στο Υπουργείο Παιδείας στον Υπουργό και θα του πείτε να αποτραπεί αυτή η επιλογή. Και τότε να είστε βέβαιος ότι θα πω ότι όχι απλά είστε πατριώτης, αλλά και περισσότερο πατριώτης απ’ όλους εμάς».
Την επομένη, ο Βελόπουλος κατέθεσε και σχετική ερώτηση προς τον υπουργό Παιδείας Αρη Σπηλιωτόπουλο, προειδοποιώντας ότι «αν τυχόν, από άγνοια ή άλλο τι, διορισθούν οι ανωτέρω δύο, θα δημιουργηθεί στο ευαίσθητο αυτό τμήμα ένα σκληρό προγεφύρωμα της σκοπιανής προπαγάνδας στην καρδιά του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος» και ζητώντας να πληροφορηθεί «τι μέτρα σκοπεύει να πάρει το Υπουργείο» κατά των υπαλλήλων που «δεν πρόσεξαν» τις αιτήσεις τους!
Ποια είναι όμως τα «στοιχεία» που επικαλείται ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ., υποστηρίζοντας μάλιστα ότι «συντριπτικώς ξεγυμνώνουν αυτό το επικίνδυνο τουλάχιστον ‘δίδυμο’»; Για λόγους χώρου, θα σταθούμε μονάχα στην περίπτωση της κ. Ιωαννίδου. Ο Βελόπουλος της καταλογίζει:

* Οτι «έχει ως κύριο επιστημονικό της αντικείμενο την μελέτη και προβολή της ‘μακεδονικής γλωσσικής μειονότητος’ στην Μακεδονία, και την ‘εξάλειψη των εθνικισμών από τα σχολικά βιβλία’». Από το βιογραφικό της που επισυνάπτει στην ερώτηση, διαπιστώνουμε ότι ως «πρόβλημα» θεωρεί τη συμμετοχή της ακόμη και σε ημερίδα του ΕΛΙΑΜΕΠ και του ΥΠΕΞ, σε συνέδριο του Υπ. Παιδείας, πολύ περισσότερο δε την εκ μέρους της διεύθυνση ερευνητικού προγράμματος (για τις σλαβικές διαλέκτους της Μακεδονίας) του ημιεπίσημου -και άκρως εθνικόφρονος- ΙΜΧΑ!

* Οτι «είναι μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων) το οποίο οργάνωσε συνέδριο υπέρ των Τσάμηδων (!) στην Πάντειο σχολή αλλά και συνεδρίων υπέρ μειονοτήτων κάθε είδους». Πρόκειται για τον γνωστό επιστημονικό όμιλο, μέλη του οποίου είναι δεκάδες πανεπιστημιακοί. Η ημερίδα του δε για το ζήτημα των Τσάμηδων, η μόνη του είδους μέχρι σήμερα στη χώρα μας, ήταν μια καθαρά επιστημονική (και κάθε άλλο παρά στρατευμένη υπέρ οποιουδήποτε) εκδήλωση (Βλ. «Ιός» 1.3.08).

* Οτι, τέλος, κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη (2001) του εκπροσώπου του Ευρωπαϊκού Γραφείου για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (EBLUL) στην Ελλάδα, Σωτήρη Μπλέτσα. Αντικείμενο της δίκης -για «διασπορά ψευδών ειδήσεων»- ήταν η απλή αναφορά, σε επίσημο έγγραφο του EBLUL, πέντε γλωσσών που μιλιούνται στην Ελλάδα παράλληλα με τα ελληνικά. Ο Βελόπουλος «ξεχνά», βέβαια, ότι η ελληνική Δικαιοσύνη έχει αθωώσει πανηγυρικά τον κ. Μπλέτσα, με σκεπτικό που συμφωνεί πλήρως με όσα κατέθεσε προς υπεράσπισή του η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου. Ο,τι θεωρείται σωστό από τα δικαστήρια, συνιστά για το ΛΑ.Ο.Σ. λόγο αποκλεισμού από τα ελληνικά ΑΕΙ!

Ομως ο Βελόπουλος δεν ήταν μόνος. Στις 23 Ιανουαρίου, η «Απογευματινή» δημοσίευσε -με την υπογραφή όχι κάποιου συντάκτη αλλά της ίδιας της εφημερίδας- το παρακάτω τελεσίγραφο:

«Εχουμε την πληροφορία ότι δύο υποψήφιοι καθηγητές του Τμήματος Σλαβικών Σπουδών, των οποίων η αίτηση κρίνεται τις ημέρες αυτές, διακατέχονται από την αντίληψη της ύπαρξης δήθεν ‘μακεδονικής’ μειονότητας στη Βόρεια Ελλάδα και δήθεν ‘μακεδονικής γλώσσας’, και προβάλλουν την αντίληψή τους αυτή στους σπουδαστές, αλλά και στην κοινωνία, με τις σχέσεις τους με το ‘Ουράνιο Τόξο’ και με την αυτοαποκαλούμενη ‘τουρκική μειονότητα Θράκης’.

Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει χρέος έναντι του έθνους οι καθηγητές του να είναι συνεπείς προς την προσδιοριζόμενη από το Σύνταγμα αποστολή του και να υπηρετούν αυτήν με υψηλό αίσθημα πατριωτισμού, καθώς δεν είναι μόνο φορείς επιστημονικής γνώσης, αλλά και μέντορες συνειδήσεων και καλλιεργητές ψυχών.

Η ευθύνη λανθασμένων επιλογών δεν πρόκειται να συγχωρηθεί από την κοινωνία και την Ιστορία, έναντι των οποίων είναι υπόλογοι όσοι έχουν την αρμοδιότητα της επιλογής του καθηγητικού προσωπικού».
Μέχρι εδώ, τα πράγματα θα μπορούσαν να θεωρηθούν σχεδόν φυσιολογικά: σε δημοκρατική χώρα ζούμε κι ο καθένας μπορεί να λέει τη γνώμη του για το καθετί. Το πρόβλημα αρχίζει με τις αντιδράσεις των επίσημων φορέων, που δείχνουν να στέκονται κλαρίνο στις επιταγές του Βελόπουλου και των συν αυτώ.
Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ όφειλε π.χ. να του θυμίσει το άρθρο 16 του Συντάγματος, το οποίο ορίζει ρητά ότι «η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες». Δεν το έκανε. Στη γραπτή απάντησή του (2.2.09), ο υφυπουργός Σπυρίδων Ταλιαδούρος αποφεύγει αντίθετα να μπει στην ουσία και διαβεβαιώνει καθησυχαστικά το βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ.: «Διαβιβάσαμε την ερώτησή σας στο εν λόγω Πανεπιστήμιο, προκειμένου να ενημερωθούν για τα καταγγελλόμενα από εσάς τα αρμόδια για την εκλογή και τον έλεγχο νομιμότητας όργανα».
Παρά τα ως επί το πλείστον διθυραμβικά σχόλιά της για τη δουλειά της κ. Ιωαννίδου (βιβλία, συνέδρια, δημοσιεύσεις, μεταφράσεις, διδασκαλία) και τη διαπίστωση ότι αυτή «πληροί τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα για να εκλεγεί στο γνωστικό αντικείμενο της υπό πλήρωση θέσης», η εισηγητική έκθεση καταλήγει να ...απορρίψει την εκλογή της, με μοναδικό επιχείρημα την υποτιθέμενη «ισχνή παρουσία της στο συγγραφικό τομέα» ενός μέρους του γνωστικού αντικειμένου (παλαιοσλαβικά). Περίεργο επιχείρημα, αν λάβουμε υπόψη ότι η υποψήφια έχει συντάξει το μοναδικό εγχειρίδιο παλαιοσλαβικής εν Ελλάδι (κάτι που η επιτροπή αναγνωρίζει ρητά, με την απλή παρατήρηση ότι «πρέπει να γίνει καλύτερη και προσεκτικότερη επιμέλεια του κειμένου» και κάποιες καθαρά ιδεολογικές ενστάσεις). Παρόμοια προβλήματα δεν υπήρξαν άλλωστε με την κυρία Μπορίσοβα, η εκλογή της οποίας «προτείνεται ανεπιφύλακτα», παρόλο που το συνολικό έργο της είναι απείρως φτωχότερο καθώς έχει ασχοληθεί σχεδόν αποκλειστικά με τις παλαιοσλαβικές μεταφράσεις του Ακάθιστου Υμνου!
Αν και ουδέποτε πέρασε την πόρτα τους, ο βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. είναι απ’ ό,τι φαίνεται σε θέση να επιβάλει τα γούστα του στα ελληνικά ΑΕΙ.
(Ελευθεροτυπία, 20/6/2009)

Ετικέτες , ,

Να φύγω;

16.6.09
Είμαι εδώ για να φύγω…
Προσπαθώ να σκαρφαλώσω στα ερείπια μιας παλιάς εποχής. Υπόσχομαι ότι δε θ’ αφήσω το μέλλον να πάει για ύπνο…
Είναι αλήθεια ότι δεν έχω μάθει πολλά σ’ αυτή την αλλόκοτη τεθλασμένη ζωή, μόνο να στρίβω τη σωστή στιγμή, σ’ έναν όμορφο δρόμο που μυρίζει αναμνήσεις. Ονειρόδρομος με μικρά κόκκινα τούβλα, που τα πατάω κι ανοίγουν πόρτες. Νέα μονοπάτια στο κάθε άγουρο πάτημα. Κι έτσι συνεχίζω να προχωράω. Δεν θ’ αφήσω το αύριο να γεράσει…
Αρπάζω ιδέες άλλων και τις αναπαράγω. Μεταλλαγή. Κάτι σαν σπαραγμός του τιποτένιου βασιλιά. Μπροστά στους γελωτοποιούς του νιώθει μόνος. Χαμόγελο, χωρίς καμιά κίνηση του μυαλού. Ανάσα, χωρίς χθες. Είναι νωρίς για ν’ αργήσω στο ραντεβού. Με περιμένει εκείνη. Είναι εκεί, ανεβασμένη σε φεγγάρι ολοστρόγγυλο. Ψυχή γυμνή. Και με θέλει τώρα…

Ναι, είμαι εδώ για να φύγω. Έχω την επιλογή του Χρόνου. Τώρα, ύστερα, σε δέκα δευτερόλεπτα. Απόφαση άμεση και ραγισμένη. Μαθεύτηκαν τα νέα από κείνον, τον αγέλαστο. Τον κρυφοπερπατητή που νόμιζα πως δεν βλέπει. Όμως δεν ήταν τυφλός. Γευόταν τις αγριότητες του δρόμου με το μπαστούνι του. Και χάραζε διαδρομές. Υπόγεια, εσωτερικά. Όμως εγώ εκεί. Να τον κοιτάζω κατάματα στα λευκά του μάτια, τα άδεια. Αν δεν έχεις κάτι να πεις μη μιλάς, μού ‘λεγε…
Δεν βρήκα το χρόνο να φύγω. Ούτε μπόρεσα να εμφανιστώ στο ραντεβού μαζί της. Ήταν γυμνή ψυχή, ναι, ανεβασμένη στο σταυρό. Δεν είχε κανένα καρφί. Ούτε ενοχές. Ήταν ίση με μένα, στις ιδέες παρ’ ότι μύριζε χθες. Έψαχνε όνειρα μέσα στις σκέψεις μου αλλά μάταια…
Είμαι εδώ για να φύγω. Σκέψου το σα να γίνεται. Είμαι μέσα στο εκεί. Όταν όλοι φεύγουν είμαι εκεί. Και ο βασιλιάς συνεχίζει να κλαίει μέσα του. Μπροστά στους γελωτοποιούς το δάκρυ λιώνει με ορμή. Αμμουδιά από σκόνη. Και γύρω γύρω κυπαρίσσια. Ο δρόμος είναι πάντα εκεί. Περιμένει. Δεν είναι δυνατό να χαθεί. Δε φτιάχτηκε για να χαθεί σαν τον άνθρωπο. Πως όμως θα χαθεί ο βασιλιάς; Και μαζί το επιτελείο των αγράμματων, που το γέλιο τους φτιάχνεται σε τρομερά υπόγεια χωρίς φως; Μονάχα φορτώνοντάς τον ενοχές και χτυπήματα. Σκληρά.
Είμαι στο χθες κάθε μέρα. Αγώνας για το τίποτε. Να φτιάξω το «τι», να λέω «πω» και να κραυγάζω «τε». Κανείς δεν έτυχε καλύτερης απόλαυσης. Ακόμη και κείνη, γυμνή στη γλύκα του παγωμένου, να βρίσκεται εκεί ψηλά, σαν παν-αγία.
Είμαι σίγουρος. Αποκλειστικά κι αντικειμενικά σίγουρος ότι δεν έφυγα ακόμη. Κι ούτε το χρώμα του δρόμου έχει φύγει. Ας πατήσω το 321ο τούβλο. Πόρτα άνοιξε.
Ο βασιλιάς ξύνει το αυτί το αυτί του και καθαρίζει τα γυαλιά στο πουκάμισό του. Θυμάται ότι πιο παλιά καιγόταν να γίνει πλούσιος. Όχι αναγκαστικά ευτυχισμένος. Όχι όμορφος. Η εσωτερική δύναμη είναι κάτι τρωτό, αλλά κι ανακυκλώσιμο. Όπως όταν παίζω κιθάρα χωρίς χορδές κι οι νότες χορεύουν σε αναμασημένα σαχλοτράγουδα. Αυτός ο βασιλιάς σίγουρα τη γυμνή ονειρεύτηκε. Ήταν εκεί όμορφη και περπατούσε σ’ ένα δάσος. Πήγαινε καρύδια στον κακό λύκο. Εκείνος είχε τη φωλιά του μέσα σε τράπεζα, σε θυρίδα. Το δάσος το αποτελούσαν οι μετοχές ενός άμορφου αύριο, αποτελούμενου από χρηματαποστολές. Φρουρούμενες. Πήγαν το χρήμα στο βασιλιά. Τον απόγονο του νεκρού Αιγύπτιου, του μοναδικού που είχε αρκετά λεφτά για να γίνει μούμια…
Είμαι εδώ για να φύγω. Να πάω κι εγώ εκεί στην αρχαία Αίγυπτο. Εκεί όπου η γυμνή ψυχή κρύβεται πίσω από γελωτοποιούς και όμορφες ανάσες. Εκεί όπου η θέα του θάνατου φέρνει ρίγος και φόβο. Στην χωρίς σκοπό περιήγηση...
Γράφω για ώρες, χρόνια, μέρες. Για σένα, για κείνον, γι’ αυτές. Στρίβω σε σελίδες, υπονόμους, εναέρια καλώδια. Ισορροπώ σε κεραίες που μεταδίδουν ιδέες και συζητήσεις στο πουθενά. Το αύριο θα είναι εκεί. Ανισόρροπο σαν τις λέξεις μου. Είτε πατήσω το Κοράνιο είτε κάψω τη Σημαία. Καμιά ανοχή, κανένας άνθρωπος, καμιά δικαιολογία...
Είμαι εδώ και σκέφτομαι να μη φύγω…

Ετικέτες

ΑΝΤΙ-ΘΕΣΙΣ

15.6.09


Για μια και μοναδική νύχτα θα στήσουμε τις ψυχές μας σε μανταλάκια και θα τις εκθέσουμε στο ανέκαθεν αδιάφορο κοινό της Βέροιας! Φωτογραφική Ομάδα Βέροιας "Αντίθεσις", 32 ερασιτέχνες φωτογράφοι, 92 φωτογραφίες, κόκκινο κρασί, μαύρη μπύρα, χαοτική post rock μουσική. Και όποιος αντέξει...

* O freerider έκανε το αφισάκι, η φωτό είναι του Αλέξανδρου.
** Ο freerider συμμετέχει με τις παρακάτω τέσσερις φωτό από το live των 2L8 στον Μύλο πριν λίγες μέρες. Έμπνευση για πάντα ο Κώστας Βοζίκης με τους στίχους και τη μουσική του. Thank you my friend...
*** Ο freerider θα διαλέγει μουσική μαζί με τον Νέστορα...



Ετικέτες ,

ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

13.6.09
Οι Οικολόγοι Πράσινοι στοχεύουν σε ένα δημιουργικό, ευχάριστο, αλληλέγγυο και ανθρώπινο σχολείο, ανοιχτό στην κοινωνία και στο μέλλον. Ένα σχολείο που:
* προκύπτει από την αλληλεπίδραση μαθητών, εκπαιδευτικών και γονιών.
* το εκπαιδευτικό του έργο απευθύνεται στις ανάγκες όλων των μαθητών του ανεξάρτητα από κοινωνική ή εθνική προέλευση, απαλλαγμένο από αδιέξοδα φοβικά σύνδρομα.
* διδάσκει τις αρχές της συλλογικότητας, του αλληλοσεβασμού, της αλληλεγγύης και της αποδοχής του διαφορετικού.
* συμβάλλει στην άμβλυνση του κοινωνικού, οικονομικού, πολιτιστικού και φυλετικού αποκλεισμού
* διαμορφώνει ενεργούς πολίτες, περιβαλλοντικά και κοινωνικά υπεύθυνους πολίτες.

Στο πλαίσιο αυτό οι Οικολόγοι Πράσινοι στηρίζουν την εμπνευσμένη και πρωτοπόρα εκπαιδευτικό Στέλλα Πρωτονοταρίου, η οποία δικάζεται την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, πρώην διευθύντρια του 132ου Δημ. Σχολείου της Γκράβας, για δράσεις του σχολείου που είχε συναποφασίσει με τον σύλλογο διδασκόντων και που σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη είχαν ως αποτέλεσμα «την πραγμάτωση σε σημαντικό βαθμό μιας ατμόσφαιρας αλληλοσεβασμού και συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της σχολικής κοινότητας, το οποίο αποτελεί ζητούμενο στο πλαίσιο λειτουργίας των σχολικών μονάδων και της επιδίωξης του παιδαγωγικού ιδεώδους».

Συγκεκριμένα η εκπαιδευτικός κατηγορείται επειδή διέθεσε το χώρο του σχολείου για "εξωσχολικές" δραστηριότητες όπως τα μαθήματα Ελληνικών στους μετανάστες γονείς των μαθητών, τα οποία έκανε δασκάλα του σχολείου που επίσης δικάζεται!

Η Στέλλα Πρωτονοταρίου προσπάθησε και έκαμε πράξη μαζί με άλλους εκπαιδευτικούς την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας τολμώντας να ξεφύγει από τα αποστειρωμένα στεγανά στερεότυπα της γραφειοκρατικής παιδαγωγικής σε ένα σχολείο που το 75% των μαθητών είναι αλλόγλωσσοι από διαφορετικές εθνότητες, με υψηλή μαθητική διαρροή και συχνά φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας . Μέσω της προσπάθεια αυτής η μαθητική διαρροή σχεδόν μηδενίστηκε, τα κρούσματα βίας εξαφανίστηκαν, οι μαθητές βελτίωσαν τις επιδόσεις τους καθώς Έλληνες και μετανάστες γονείς ξεπέρασαν τις αναστολές και τις φοβίες τους και συμμετείχαν ενεργά στη ζωή του σχολείου.

Η προσπάθειά της θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση και όχι το αντίθετο. Οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ καλούν όλους όσους πιστεύουν ότι η ΠΑΙΔΕΙΑ είναι υπόθεση ΟΛΩΝ μας να παρευρεθούν την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών (2ο κτίριο, πρώην Σχολής Ευελπίδων), στις 9:00 το πρωί.
Οι Οικολόγοι Πράσινοι προτρέπουν τους εκπαιδευτικούς, μαθητές, γονείς, την τοπική κοινωνία να αναλάβουν παρόμοιες πρωτοβουλίες, να σχεδιάσουν και να εφαρμόσουν προγράμματα διαπολιτισμικής εκπαίδευσης και να αναπτύξουν παράλληλες δράσεις στις οποίες να συμμετέχουν όλοι οι παράγοντες της σχολικής κοινότητας με στόχο την ισότιμη ένταξη όλων των μαθητών του σχολείου, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή εθνική τους προέλευση, στην εκπαιδευτική διαδικασία και στην αλλαγή του σχολείου καθώς και στην ισότιμη ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς. Είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί σε αποτελέσματα προς όφελος των ελλήνων πολιτών και των μεταναστών και αντιμετωπίζει προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί λόγω της απουσίας μεταναστευτικής πολιτικής που να δίνει λύσεις.

Η Εκτελεστική Γραμματεία

Ετικέτες ,

"Οι δημοσκοπήσεις και το γκιουβέτσι"

6.6.09
Αντιγράφω από την σημερινή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ άρθρο του ΙΟΥ:

Οι δημοσκοπήσεις και το γκιουβέτσι

Παραμονή ευρωεκλογών, και παρά το γεγονός ότι μέχρι την τελευταία στιγμή μάς βομβαρδίζει το πυκνότερο κύμα δημοσκοπήσεων στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, κανείς δεν τολμά να δηλώσει σίγουρος για τα αυριανά αποτελέσματα.
Ισως ο τελικός στόχος αυτής της γκαλοπολαγνείας να είναι ακριβώς αυτός: η διασπορά των αναμενόμενων κομματικών ποσοστών και η διευκόλυνση των (μεγάλων) κομμάτων να δώσουν τις ερμηνείες που τα εξυπηρετούν στις εκλογικές τους επιδόσεις.
Μόνο που καμιά φορά τα δημοσκοπικά παιχνίδια ξεφεύγουν και τότε αναλαμβάνουν να «συνετίσουν» το εκλογικό σώμα οι μηχανισμοί του βαθέος κράτους, κάνοντας χρήση πρόθυμων διαύλων ενημέρωσης και προπαγάνδας.
Η προσωπική επίθεση που δέχτηκε πριν από δέκα μέρες ο Μιχάλης Τρεμόπουλος συνέβη μόλις οι δημοσκοπικές επιδόσεις των «Οικολόγων Πράσινων» άρχισαν να εκτινάσσονται στα όρια των διψήφιων ποσοστών. Ανασύρθηκε τότε από τη γνωστή σκανδαλοθηρική εφημερίδα, που αυτοπροβάλλεται ως θεματοφύλακας της πατριωτικής και χριστιανικής μας ταυτότητας, την Espresso, ένα βίντεο από μια δημόσια εκδήλωση, όπου ο κ. Τρεμόπουλος επαναλαμβάνει για τα ζητήματα των μειονοτήτων και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών όσα υποστηρίζει εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες. Τα ίδια, δηλαδή, που επιτάσσουν οι διεθνείς συνθήκες τις οποίες έχει υπογράψει η χώρα μας και ορίζουν οι σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Η εφημερίδα ομολόγησε άθελά της ότι το δημοσίευμά της δεν ήταν αποτέλεσμα ρεπορτάζ, αλλά της δόθηκε υπό σκοτεινές συνθήκες: «Το βίντεο περιήλθε με κάπως κινηματογραφικό τρόπο στην κατοχή μας». Και ω του θαύματος, το ίδιο βίντεο έπαιζε το ίδιο βράδυ σε όλα τα κανάλια!
Φυσικά πίσω από τις προσωπικές επιθέσεις στον κ. Τρεμόπουλο κρύβεται η αγωνία τους μήπως εκφραστεί και η άλλη Θεσσαλονίκη, πέρα από εκείνη του κ. Ανθιμου και του κ. Ψωμιάδη, ενώ δεν του έχουν συγχωρήσει και τον ρόλο του στα ζητήματα του Πόρτο Καρράς, του Βατοπεδίου και των «κουμπάρων».

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πρωτοφανές. Το ξαναζήσαμε πριν από μήνες με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη δημοσκοπική του άνθηση. Οταν τα κανάλια αντιλήφθηκαν ότι το νέο αυτό ρεύμα της Αριστεράς δεν περιοριζόταν (όπως επεδίωκαν με την υπερπροβολή του την περίοδο της ανυποληψίας του ΠΑΣΟΚ) σε μια απλή ανανέωση του λάιφ στάιλ, αλλά έδινε μάχες σε όλα τα μέτωπα και άνοιγε την προοπτική μετά από πολλά χρόνια να δημιουργηθεί ένα μαζικό ριζοσπαστικό κίνημα, έσπευσαν με νύχια και με δόντια να το συρρικνώσουν.

Κατά διαβολική σύμπτωση, τόσο την επίθεση κατά των Οικολόγων Πράσινων όσο και τη συκοφάντηση του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβαν να διεκπεραιώσουν τα στελέχη του ΛΑΟΣ, τα οποία βρίσκουν φιλόξενο στασίδι σε όλα τα κανάλια ως εκφραστές της «εθνικής γραμμής». Και βέβαια κανείς από τους τηλεαστέρες που τους φιλοξενούν δεν διανοείται να δείξει τα δικά τους «βίντεο», με τις ρατσιστικές, αντισημιτικές και φιλοχιτλερικές εκρήξεις.

Αντί για άλλο σχόλιο σ' αυτή την κινητοποίηση σκοτεινών μηχανισμών, που αναλαμβάνουν εργολαβικά να συκοφαντήσουν τα πολιτικά ρεύματα που τολμούν να αμφισβητήσουν τον καθωσπρεπισμό του «τρικομματισμού», αναδημοσιεύουμε ένα μικρό διήγημα -για την ακρίβεια χρονογράφημα- του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε το 1906 με τον τίτλο «Ο Διδάχος» (ο δάσκαλος). Πρόκειται για την πιο εύστοχη κριτική των επαγγελματιών του εθνικισμού και της θρησκοληψίας, γραμμένη από κάποιον που δεν μπορεί να κατηγορηθεί ως «ανθέλλην» ή «εχθρός της εκκλησίας». Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο που αυτό το μικρό χρονογράφημα αποφεύγεται από τους ανθολόγους του Παπαδιαμάντη, ενώ δεν αναφέρεται καν σε μελέτη για την «Πολιτική σκέψη του Παπαδιαμάντη» (του Σαράντου Καργάκου, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2003).

Ανάμεσα εις τα τόσα νεοπλάσματα των ποικιλώνυμων συλλόγων, κοντά εις τας διαφόρους Αναστάσεις, Αναμορφώσεις, Αναγεννήσεις, Αναζυμώσεις και Αναπλάσεις, τας επαγγελλομένας την διόρθωσιν -επειδή μεταξύ όλων των επαγγελμάτων, εις όλον το Γένος, περνά εξόχως το επάγγελμα της θρησκείας, καθώς και το του πατριωτισμού- εδοκίμασε και ο περί ου ο λόγος, ο Θεόδωρος Χρυσοβουλλίδης, να συστήση και αυτός ένα σύλλογον. Είναι αληθές, ότι εχρημάτισε προς καιρόν μέλος εις όλους τους άνω ρηθέντας συλλόγους και εις πολλούς άλλους ακόμη, πλην δεν ευδοκίμησεν. Η «μπογιά του δεν περνούσε», καθώς είπεν είς αδιάκριτος φίλος του.
Τότε εδοκίμασε να συστήση, ως είπομεν, σύλλογον ιδικόν του. Τον εβάπτισεν η «Αναβίωσις». Αλλά δεν επρόκοψεν. Μόλις δέκα ή δώδεκα συγκατένευσαν, μετά πολλάς προσπαθείας του Χρυσοβουλλίδου, να εγγραφώσι μέλη. Ολίγιστοι προκατέβαλον μονόδραχμά τινα. Αλλοι υπεγράφησαν διά να πληρώσουν, αλλά δεν επλήρωσαν. Τέλος εφαγώθη ένα γκιουβέτσι, εψάλησαν άσματα τινα θρησκευτικά και πατριωτικά και ο σύλλογος διελύθη.
Μετ' ολίγον καιρόν, πάλιν νέαν απόπειραν έκαμεν ο Θεόδωρος διά να συμπήξη ένα σύλλογον, η «Ανακαίνισις». Πέντε ή εξ ενεγράφησαν. Κανείς δεν έδωκε λεπτόν. Ούτε γκιουβέτσι, ούτε άσματα. Ο δεύτερος σύλλογος απεδείχθη νεκροτόκιον.
Τρίτος σύλλογος, η «Αναψύχωσις», εσχεδιάσθη από τον Χρυσοβουλλίδην μετά καιρόν ύστερον, όταν ήρχισαν τα πράγματα να γίνωνται απειλητικώτερα εν Μακεδονία. Αυτήν την φοράν, συνεκεντρώθησαν δεκάδες τινές δραχμών. Μετά πρώτον και δεύτερον γκιουβέτσι, τα πράγματα ήρχισαν πάλιν να κρυώνουν. Ο σύλλογος εναυάγησε και απεδείχθη θνησιγενής, όπως οι προ αυτού.
Εντοσούτω, ο Θεόδωρος δεν απεγοητεύετο, κι εξηκολούθει να περιφέρεται εις εκκλησίας και εις ομηγύρεις, να βγάζη λόγους και να κηρύττη. Ο «αδιάκριτος φίλος» τού είπε μία των ημερών:
- Μα τι τσαμπουνάτε, σεις μερικοί; Το βήμα της εκκλησίας δεν είναι, όπως το βήμα το δικανικόν, το βήμα το πολιτικόν, όπου υπάρχουν ρήτορες και αντιρρήτορες, όπου διακόπτουν ελευθέρως τον αγορεύοντα, όπου δευτερολογούν, και τριτολογούν και συζητούν. Το εκκλησιαστικόν βήμα -ο άμβων- είναι αυστηρόν, αποκλειστικόν, αυθεντικόν. Είς μόνος ομιλεί. Υποτίθεται, ότι λέγει, όχι διδόμενα, αλλά συμπεράσματα, παραδεδεγμένα, αναμφισβήτητα, δόγματα. Δεν επιτρέπονται εκεί αι αυτοσχέδιοι ανοησίαι. Διά τούτο ο είς εκείνος πρέπει να είναι χρισμένος από την εκκλησίαν. Οφείλει να είναι το στόμα της εκκλησίας, επειδή συζήτησις δεν επιτρέπεται, ούτε δευτερολογία, ούτε διακοπή. Ανάγκη άρα να είναι κληρικός.
Διατί δεν γίνεσθε παπάδες, επί τέλους, αν είσθε άξιοι; «Εν τω ναώ δουλεύσετε, εν τω ναώ τραφήσεσθε». Οχι να κάμετε «πορισμόν την ευσέβειαν», άνθρωποι λαϊκοί, κοσμικοί, με στριμμένους μύστακας, με ορθά κολλάρα. Τι καινοτομίαι, τι ξενισμοί, τι λεσχηνείαι (σ.σ.: φλυαρίες) είναι αυτά; Προτεστάνται είμεθα ημείς εδώ;
Υστερα από την ελευθεροστομίαν αυτήν, εξηφανίσθη επί μήνας ο Θεόδωρος και δεν τον έβλεπε πλέον ο «αδιάκριτος φίλος». Ηκουσεν αορίστους φήμας, ότι ο «διδάχος», μεθ' όλην την ηλικίαν και το πενιχρόν εξωτερικόν του, εις το κρυπτόν εζήτει να εύρη «νύφη κοκκώνα» και ότι κατέβαλλε πολλάς προσπαθείας προς τούτο. Ελεγαν ότι δύο ή περισσοτέρας φοράς είχε γελασθή έως τώρα, και ότι είχεν υπάγει μάλιστα εις μίαν πόλιν της Πελοποννήσου προς εύρεσιν του ποθουμένου. Προσέθετον μάλιστα ότι μία παρέα, αγαπώσα μέχρι βαναύσου φορτικότητος να παίζη φάρσες, είχε εκμεταλλευθή την μικροπιστίαν του, και είχε γελάσει εις βάρος του ατυχούς ανθρώπου πολύ απρεπώς.
Τέλος μίαν εσπέραν περί την δύσιν του ηλίου, ο "αδιάκριτος φίλος" είδε μακρόθεν τον Χρυσοβουλλίδην εις εν πεζοδρόμιον της οδού Ερμού, ολίγον παραπάνω από την Καπνικαρέαν, να τρέχη κατερχόμενος προς τα κάτω. Ο "αδιάκριτος φίλος" εις το αντικρινόν πεζοδρόμιον ανήρχετο.
Ο Χρυσοβουλλίδης είδε τον φίλον του, αλλ' έστρεψε βιαστικά το πρόσωπον προς τον τοίχον, κι επροσποιείτο, ότι δεν τον είδε.
Εβγαλε με την αριστεράν από την τσέπην του το μανδήλιον, κι εκάλυπτε τον μύστακα, ως να εσκουπίζετο.
Τούτο έκαμε τον φίλον να κοιτάξη καλύτερα και τότε είδε καθαρά, ότι ο Θεόδωρος είχε βάψει τον λευκόν μύστακα με κόκκινον χρώμα.
- Ε! Θόδωρε! έκραξε γελών ο φίλος. Να ιδούμε αν θα περάση τώρα η μπογιά σου.
Και είτα επέφερε:
- Τώρα είναι καιρός να συστήσης πάλιν κανένα σύλλογον ...και να τον ονομάσης «Ανάβαψις». *


Σημείωση: ακολουθήσαμε την έκδοση του Γ. Βαλέτα.
Ο Ν.Δ.Τριανταφυλλόπουλος θεωρεί ότι είναι λανθασμένη η τελευταία λέξη (Ανάβαψις) και ορθή ονομασία του τελευταίου συλλόγου είναι «Ανήβησις».

ios@enet.gr / www.iospress.gr ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ: ΤΑΣΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΙΜΗΣ, ΑΝΤΑ ΨΑΡΡΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΡΑΣ

Ετικέτες ,

Για Ευρωπαίους Πολίτες...

5.6.09

Ετικέτες , , ,

Αν δεν συμμετείχα...

Είναι προφανές ότι όποιος απέχει από αυτά που γίνονται γύρω του αδιαφορεί για το δικό του μέλλον αφού παραδέχεται ότι δεν πρέπει να αλλάξει τίποτε. Κι όταν αποφεύγεις να μιλήσεις για κάτι που σ' ενοχλεί, ακόμη κι αν μπορεί να σε ακούσουν ελάχιστοι, ουσιαστικά αποφεύγεις να κρίνεις, να συζητήσεις, να προτείνεις, να αντισταθείς...
Είναι επίσης προφανές ότι το σύστημα είναι σαν βράχος αλλά ταυτόχρονα και σα σφουγγάρι αφού μπορεί να επέμβει στη νοημοσύνη του καθένα και να τον οδηγήσει για...μπάνιο.
Αν αύριο αποφασίσουν οι εξουσιάζοντες να γκρεμίσουν την πόλη σου για να περάσει ένας νέος τεράστιος δρόμος με 24 λωρίδες κυκλοφορίας θα μιλήσεις; Θα αντισταθείς; Ή θα πας για μπάνιο;
Προσωπικά πιστεύω ότι η συμμετοχή μπορεί να οδηγήσει σε δύναμη μπορεί και σε τίποτε (ορατό). Πάντως δείχνει ότι κάτι μέσα στον άνθρωπο αναζητά την καλύτερη μέρα, το καλύτερο περιβάλλον για να περπατήσει, την καλύτερη γυναίκα για να αγαπήσει... Πάντα ο άνθρωπος, θέλοντας και μη, έχει μια εσωτερική φωνή (πολλοί της έχουν δώσει ονομασίες και ταμπέλες) που κάπου, κάποτε του μιλά, του προτρέπει να ξυπνήσει, του δίνει συμβουλές ή τον επικρίνει για ότι άσχημο έκανε.
Προσωπικά πιστεύω ότι ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος δεν μπορεί να αδιαφορεί για τον Άλλο. Δεν μπορεί να αδιαφορεί για έννοιες όπως ισότητα, ισονομία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, συντροφικότητα, συμπόνοια, κατανόηση, διάλογος. Ακόμη και αν βλέπει να χάνουν την ουσία ή αξία τους οφείλει να μην τις ξεχνά και να κάνει κάθε δυνατή πράξη για να μη χαθούν. Γιατί αν χαθούν όλα αυτά θα είναι πια αργά για τον ίδιο...
Προσωπικά πιστεύω ότι ακόμη κι αν μείνω μόνος δεν θα είναι αργά για να κρίνω τον...εαυτό μου.

Ετικέτες

Πάντα υπάρχει χρόνος...

30.5.09

Ετικέτες ,

Απίστευτο κι όμως βαθιά αληθινό...

23.5.09

Ετικέτες , ,

I lived on the moon (for a while...)

22.5.09

Ετικέτες ,

"Αγγελικά Ελεύθεροι" στο Φεστιβάλ Νάουσας!

21.4.09
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ DIGITAL VIEW
6ου ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΝΑΟΥΣΑΣ
ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ 3


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ | FRIDAY 8/5/2009 – 15:40

ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ AVATAR
Εμμανουέλα Γεωργίτση-Ιωάννα Ζαβιτσάνου [Ελλάδα]
ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΟΜΟΝΟΙΑ ΕΝΑΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΕΡΩΤΑ
Μάκης Σεραφειμίδης [Ελλάδα]
Ο ΝΑΥΑΓΟΣ
Φάνης Κατέχος [Ελλάδα]
“ΑΓΓΕΛΙΚΗ”
Βασιλεία Ψύχη [Ελλάδα]
BASTARDOS
Ευάγγελος Φακινός [Ελλάδα]
THE PERFECT JOB
Γιώργος Νούρης [Ελλάδα]
ΤΟ ΤΑΜΑ
Αθηνά Κυμιωνάκη [Ελλάδα]


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ | FRIDAY 8/5/2009 – 17:20

“ΕΛΠΙΔΑ”
Κινην/κή Ομάδα Δημ. Αθηναίων [Ελλάδα]
THE VIDEO GAME
Νικηφόρος Οκκαλίδης [Ελλάδα]
PSYLENCE
Πάρης Πατσουρίδης [Ελλάδα]
ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΜΙΓΚΟ
Αλέξαβδρος Λαζαρίδης [Ελλάδα]
ALWAYS DARK
Κυριάκος Αναστασίου [Ελλάδα]
ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΔΥΟ
Στέλιος Κουκουβιτάκης [Ελλάδα]


ΣΑΒΒΑΤO | SATURDAY 9/5/2009 – 15:40

PEEK A BOO
Χρήστος Σιταρίδης [Ελλάδα]
THE LAST DANCE
Ράδου Μαριλένα [Ελλάδα]
ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ
Συμεών Καραγαβριηλίδης [Ελλάδα]

NICE PRICE
Σοφία Λιαροπούλου [Ελλάδα]
ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ
Πέννυ Μπούσκα [Ελλάδα]
“ELSA”
Χρήστος Μαρκαντώνης [Ελλάδα]
MAL DU DEPART
Μανώλης Φραγγίδης [Ελλάδα]


ΣΑΒΒΑΤΟ | SATURDAY 9/5/2009 – 17:20

ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΕΝΟ ΣΑΤΕΝ
Αθηνά Ζώτου [Ελλάδα]
ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ
Κατερίνα Γραμματικοπούλου [Ελλάδα]
OPUS 3
Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη [Ελλάδα]
ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΠΑΤΟΥΝ
Χαλιάσας Κωνσταντίνος [Ελλάδα]
36
Γιάννης Βολιώτης [Ελλάδα]
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΟΠΛΑ
Νάνσυ Σπετσιώτη [Ελλάδα]
ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΜΟΝΟΣ
Γρηγόρης Βαρδαρινός [Ελλάδα]
ΣΕ ΒΛΕΠΩ,ΜΕ ΑΚΟΥΣ;
Θοδωρής Αδάμος-Κώστας Ασικέλης [Ελλάδα]


ΚΥΡΙΑΚΗ | SUNDAY 10/5/2009 – 15:40

REGULAR NIGHT
Στέργιος Πάσχος [Ελλάδα]
ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ
Αρτέμης Σαμοθράκης [Ελλάδα]
ΟΙ 4 ΧΑΝΤΡΕΣ
Φώτης Συμεωνίδης [Ελλάδα]
DEADLINE
Άρης Κοτρώνης [Ελλάδα]
ΤΟ ΚΑΛΑΘΙ
Πάνος Σπινθηρόπουλος [Ελλάδα]
ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ
Δημήτρης Αγγελίδης [Ελλάδα]
INTERSPERSED IN WALLS
Ούρσουλα Κασσαβέτη [Ελλάδα]


ΚΥΡΙΑΚΗ | SUNDAY 10/9/2009 – 17:20

ΙΣΟΓΕΙΟ
Χάρης Σταθόπουλος [Ελλάδα]
MIRAYA
Γιώργος Μακρής [Ελλάδα]
ΜΑΖΙ
Σπουδαστές β' έτος Αγ. Βαρβάρα [Ελλάδα]
ΗΡΟΣΤΡΑΤΟΣ
Γιάννης Χαριτίδης [Ελλάδα]
DESERTUM
Κωνσταντίνος Στραγαλινός [Ελλαδα]
ΧΟΥΡΙΑ
Κατηφένια Ζαφειριάδου [Ελλάδα]
FRANZ GOES TO HY_BRAZIL
Γιάννης Δάχης [Ελλάδα]
ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΥΠΗΚΟΩΝ
Μιχάλης Μοάτσος [Ελλάδα]
FRAMES IN THE CITY
Χριστίνα Πέτσιου-Φαίη Ρετινιώτη [Ελλάδα]
BROCULA
Μισέλ Σερέτης-Λουκάς Μπουσούνης [Ελλάδα]

Πρώτη προβολή λοιπόν για
το project "ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ",
το Σάββατο 9-5-2009, 15:40...

Ετικέτες , ,

Αστυνομική βία: Καλέστε την ελληνική κυβέρνηση να δράσει!!!

13.4.09
Στις 30 Μαρτίου δημοσιεύτηκε η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας με τίτλο «Ελλάδα: Καταγγελίες για καταπατήσεις κατά την αστυνόμευση διαδηλώσεων», στην οποία επισημαίνονται μοτίβα παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν, σύμφωνα με καταγγελίες, από αστυνομικούς εναντίον πολιτών κατά την αστυνόμευση διαδηλώσεων. Η οργάνωση έχει θέσει υπόψη του Υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου έναν αριθμό υποθέσεων από το Δεκέμβριο του 2008 και τον Ιανουάριο του 2009, στις οποίες, όπως υποστηρίζεται, αστυνομικοί αυθαίρετα συνέλαβαν, κακομετα­χει­ρί­στηκαν και έθεσαν υπό κράτηση άτομα που διαδήλωναν ειρηνικά, ενώ εμπόδισαν συλληφθέντες, ανάμεσά τους και ανήλικους, να επικοινωνήσουν αμέσως με τους δικηγόρους τους. «Για πολλοστή φορά, αστυνομικοί στην Ελλάδα κατηγορούνται για χρήση υπερβολικής βίας εναντίον διαδηλωτών ή για στέρηση των δικαιωμάτων κρατουμένων. Η απόκριση της αστυνομίας στην πρόσφατη αναταραχή αποτελεί την κορύφωση ενός εδραιωμένου μοτίβου σοβαρών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από μέλη των σωμάτων ασφαλείας», επισήμανε η Νίκολα Ντάκγουερθ, Διευθύντρια του Προγράμματος Έρευνας και Δράσης της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.
Καθώς τα γεγονότα κατά τις βίαιες διαδηλώσεις που συγκλόνισαν την Ελλάδα τους τελευταίους μήνες έχουν βρει πλέον τον δρόμο προς τη δικαιοσύνη, η Διεθνής Αμνηστία απευθύνει έκκληση στις ελληνικές αρχές να αδράξουν την ευκαιρία και να αντιμετωπίσουν τα χρόνια προβλήματα αστυνόμευσης.
Μπείτε στο http://www.amnesty.org.gr/actnow/appeals/police_violence.htm, δυναμώστε τη φωνή μας, υπογράψτε την έκκληση και καλέστε την ελληνική κυβέρνηση να δημιουργήσει μια ανεξάρτητη ερευνητική επιτροπή, η οποία θα εξετάσει πλήρως τις συνθήκες θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την απάντηση της Αστυνομίας στις διαδηλώσεις και ταραχές που ξεκίνησαν στις 6 Δεκεμβρίου.

Ετικέτες

Οι εμπρησμοί και οι τραμπουκισμοί δεν μας φιμώνουν!

31.3.09
Αναδημοσιεύω (ακόμη μια φορά) κείμενο που μου έστειλαν οι

ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ

www.ecogreens.gr
email: ecogreen@otenet.gr, ecogreens@nath.gr
Αθήνα: Κολοκοτρώνη 31, 10562, τηλ. 210.3241001, fax 210 3241825
Θεσσαλονίκη: Φιλίππου 51, 54631, τηλ. 2310.222503, fax 2310.421196

31 Μαρτίου 2009

Οι εμπρησμοί και οι τραμπουκισμοί δεν μας φιμώνουν.
Μας συσπειρώνουν και κάνουν τη φωνή μας πιο δυνατή!

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δηλώνουμε την αγανάκτησή μας για τον εμπρησμό και την καταστροφή του σπιτιού του Στέφανου Κόλλια στην Καλοσκοπή Φωκίδας. Αποτελεί πρωτοφανή εκδήλωση τρομοκράτησης και εκδικητικότητας για τη δράση του σε σχέση με τις παράνομες δραστηριότητες των μεταλλευτικών εταιρειών, που απειλούν σοβαρά το φυσικό περιβάλλον της Γκιώνας. Η αστυνομία, παρά την προηγούμενη απόπειρα εμπρησμού του ίδιου σπιτιού, ολιγώρησε και δεν απέτρεψε τη νέα και δυστυχώς πετυχημένη τρομοκρατική ενέργεια.

Με οργή διαπιστώνουμε ότι ολοένα πληθαίνουν οι ενέργειες που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους έντιμους και ενεργούς συμπολίτες μας, που αγωνίζονται να υπερασπιστούν το πολύτιμο δικαίωμά μας στην ποιότητα ζωής, τη δικαιοσύνη και το υγιές περιβάλλον.

Όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με τραμπούκικες επιθέσεις υπεράσπισης των παρανόμων σε ένα κράτος όπου απουσιάζει η νομιμότητα και οι πολίτες καλούνται να παλέψουν για το αυτονόητο..

Το μήνυμα, όμως, είναι ένα: τέτοιες ενέργειες δεν μας φιμώνουν. Μας συσπειρώνουν και κάνουν τη φωνή μας πιο δυνατή! Πρέπει να καταλάβουν οι φυσικοί αλλά και οι ηθικοί αυτουργοί αυτών των ενεργειών ότι οι αγώνες για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής δεν σταματούν με τέτοιες εγκληματικές πράξεις, αντίθετα δυναμώνουν τις προσπάθειες των ενεργών πολιτών. Το κύμα συμπαράστασης που εκδηλώνεται πανελλαδικά για τον Στέφανο και τη Γκιώνα, μας κάνει πιο αισιόδοξους

Απαιτούμε από την πολιτεία
- την άμεση διαλεύκανση της υπόθεσης και την απονομή της δικαιοσύνης.
- Την αποζημίωση του Στέφανου Κόλλια ως θύματος τρομοκρατικής ενέργειας.
- Την αποτελεσματική προστασία της Γκιώνας με βάση το σύνταγμα και τη νομοθεσία

Στηρίζουμε τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στο Στέφανο Κόλλια και την εξόρμηση ανοικοδόμησης του σπιτιού του (με χρήματα και προσωπική εργασία).

Λεπτομέρειες για τρόπους οικονομικής και πρακτικής υποστήριξης θα αναρτώνται και στην ειδική σελίδα-κάλεσμα στο Facebook.

Η Εκτελεστική Γραμματεία

Πληροφορίες: Στέφανος Σταμέλλος 6977261256

Ετικέτες ,

Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπό διωγμόν

23.3.09
Αναμεταδίδω το παρακάτω κείμενο των Οικολόγων Πράσινων γεμάτος οργή (και πάλι):

Τα ανθρώπινα δικαιώματα υπό διωγμόν
Ημερομηνία καταχώρησης Δευτέρα, Μάρτιος 23 @ 19:13:58

Να πέσουν επιτέλους οι κουκούλες της υποκρισίας και της κοινωνικής αναλγησίας.
Τις τελευταίες βδομάδες, πληθαίνουν τα κρούσματα κατάφωρης παραβίασης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την ανοχή της κοινωνίας. Σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διάχυτης κι ανεύθυνης βίας, γενικευμένης οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας και απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, τα σχεδόν καθημερινά περιστατικά καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων περνούν απαρατήρητα. Αντ’ αυτού η «κοινωνία του θεάματος» όπου ζούμε, συμψηφίζοντας ανθρώπινες ζωές με σπασμένα τζάμια, επιτάσσει και υποθάλπει την αυθαίρετη επίδειξη κρατικού «τσαμπουκά», με την επιχειρούμενη νομοθετική ενίσχυση των μηχανισμών καταστολής και περιορισμού των ατομικών ελευθεριών, λες και η έλλειψη περισσότερου και πιο «αποτελεσματικού» αστυνομικού κράτους είναι το πρόβλημα.

Η συγκλονιστική ιστορία της Κατερίνας Γκουλιώνη, που βρέθηκε νεκρή κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, δεμένη πισθάγκωνα με χειροπέδες στη διάρκεια της εκδικητικής μεταγωγής της από τις φυλακές της Θήβας σε σωφρονιστικό κατάστημα της Κρήτης, μας αφήνει άφωνους και -αν επιβεβαιωθεί- μας γυρνάει στο Μεσαίωνα. Η Γκουλιώνη είχε πρωτοστατήσει στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων γυναικών για τη βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές και με επιστολή της ένα μήνα πριν το θάνατό της προς τον Συνήγορο του Πολίτη είχε καταγγείλει την εξευτελιστική πρακτική της υποχρεωτικής κολπικής εξέτασης από αναρμόδια πρόσωπα στις γυναικείες φυλακές.

Οι καταγγελίες των εργαζομένων στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Πάτρας για τη φασιστική συμπεριφορά των διοικούντων και τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης των εγκλείστων μας συγκλονίζουν, όπως και ο πρωτοφανής εμπαιγμός του συνόλου των κρατουμένων της χώρας από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η μη ικανοποίηση των αιτημάτων τους για πιο ανθρώπινες συνθήκες κράτησης και μεταγωγών μετά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις τους.
Η απόφαση του Αρείου Πάγου, που δικαίωσε επιχείρηση η οποία απέλυσε εργαζόμενο επειδή ήταν φορέας AIDS, είναι απίστευτη, όπως και η απόφαση του ΟΑΕΔ να εξαιρέσει από προγράμματα απασχόλησης απεξαρτημένων χρηστών τους καταδικασθέντες με βάση το νόμο περί «ναρκωτικών». Τέτοια γεγονότα αποκαλύπτουν τον υφέρποντα ρατσισμό μιας υποκριτικής κοινωνίας, που αρέσκεται να επιδεικνύει τον ανθρωπισμό της και την κοινωνική ευαισθησία της προς τους πάσης φύσεως «περιθωριακούς», φτάνει να μην ενοχληθεί προσωπικά.

Ο ξυλοδαρμός, στις φυλακές Αλικαρνασσού, του αντιεξουσιαστή Γιάννη Δημητράκη από έγκλειστους παρακρατικούς Χρυσαυγίτες με επικεφαλής τον περιώνυμο Περίανδρο (Αντώνη Ανδρουτσόπουλο), ο οποίος αναθάρρησε μετά την πρόσφατη ευνοϊκή γι’ αυτόν δικαστική απόφαση για τη δολοφονική απόπειρα εναντίων 3 μελών του φοιτητικού κινήματος, φανερώνει ότι το παρακράτος μπορεί να δρα ανενόχλητο ακόμη και μέσα στα σωφρονιστικά καταστήματα, υπό την ανοχή προφανώς των εντεταλμένων για την τήρηση της τάξης οργάνων. Σημειωτέον ότι ο Δημητράκης είχε ζητήσει τη μεταγωγή του σε άλλες φυλακές, επειδή δεχόταν απειλές για τη ζωή του, αίτημα που αγνοήθηκε επιδεικτικά από τη διεύθυνση των φυλακών.

Τέλος, η εκδικητική και νομικά διάτρητη στάση της πολιτείας απέναντι στους ανήλικους συλληφθέντες στη Λάρισα που κατηγορούνται με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο, με αφορμή τα γεγονότα του Δεκέμβρη, που ακολούθησαν την αδιανόητη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, αποκαλύπτει ότι οι Ναζί δεν ήταν οι τελευταίοι που εφάρμοσαν την αρχή της «συλλογικής ευθύνης».

Μετά απ’ όλα αυτά, και άλλα παρόμοια γεγονότα με πρωταγωνιστές μετανάστες και Έλληνες πολίτες, που συνήθως αγνοούμε γιατί δεν φτάνουν ποτέ στη δημοσιότητα, αναρωτιέται κανείς για ποιο «κράτος δικαίου» και ποια «ευνομούμενη κοινωνία» μιλάμε. Ως Οικολόγοι Πράσινοι, που πρώτοι απ’ όλους και από θέση αρχής στεκόμαστε απέναντι στην κάθε λογής βία, πιστεύουμε ότι για να έχουμε δικαίωμα, ως κοινωνία, να ζητάμε να βγουν οι γνωστές «κουκούλες», οφείλουμε να απαιτήσουμε, προς πάσα κατεύθυνση -κράτος, κοινωνικές ομάδες, τους ίδιους μας τους εαυτούς- να πέσουν και οι κουκούλες της υποκρισίας, της απάνθρωπης αδιαφορίας και της κοινωνικής αναλγησίας.

Αν δεν αναλάβουμε προσωπικά -ο καθένας κι η καθεμιά μας- τις ευθύνες μας για όσα συμβαίνουν γύρω μας, τα χειρότερα καραδοκούν.

Σε αυτό το πλαίσιο:

* Απαιτούμε την απόσυρση των μέτρων που ανακοίνωσε ο Υπ. Δικαιοσύνης και καλούμε τους δικηγορικούς συλλόγους και τους νομικούς να διεκδικήσουν την απαξίωση των μέτρων
* Απαιτούμε να σταματήσει το «κουκούλωμα» υποθέσεων κρατικής και αστυνομικής αυθαιρεσίας
* Συμπαραστεκόμαστε στα δίκαια αιτήματα των κρατουμένων της χώρας αλλά και του Συντονιστικού Κοινής Δράσης για τους συλληφθέντες του Δεκέμβρη στη Λάρισα
* Καλούμε την εξεγερμένη νεολαία να μην αναζητά διέξοδο στην ατελέσφορη βία αλλά να οικοδομήσουμε την άλλη κοινωνία που ονειρευόμαστε μέσα από την αυτόνομη δημιουργία και την αυτο-οργάνωση

Η Εκτελεστική Γραμματεία

Ετικέτες ,

ΝΤΡΟΠΗ!

30.1.09


Τραγικό θάνατο βρήκαν το πρωί της Παρασκευής ένα πεντάχρονο κοριτσάκι και η γιαγιά του στην οδό Λιοσίων, κοντά στην πλατεία Αττικής.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά μέχρι στιγμής απο την τροχαία, η γυναίκα πήγαινε την εγγονούλα της στο παιδικό σταθμό και βάδιζαν στο πεζοδρόμιο, όπου όμως ήταν παρκαρισμένο ένα ΙΧ αυτοκίνητο, γι' αυτό υποχρεώθηκαν να κατέβουν στον δρόμο.
Την ώρα εκείνη ένα μικρό φορτηγό κατασκευαστικής εταιρίας που μετέφερε πίσσα, για άγνωστο μέχρι στιγμής λόγο, έκανε έναν ελιγμό και παρέσυρε γιαγιά και εγγονή, τις οποίες πίεσε πάνω στο σταθμευμένο αυτοκίνητο.

Ακαριαίο θάνατο βρήκε η γυναίκα ενώ μετά τη διακομιδή του στο νοσκοκομείο Παίδων υπέκυψε στα τραυματά του το εγγόνι της, ηλικίας πέντε ετών.

Το φορτηγάκι συνέχισε την τρελή πορεία του, προσέκρουσε σε ένα άλλο σταθμευμένο όχημα που μετά τη σύγκρουση έπεσε πάνω σε κολώνα φωτισμού, την οποία έριξε, με αποτέλεσμα να προκληθούν ζημιές σε άλλα αυτοκίνητα.Την πορεία του φορτηγού ανέκοψε ένα προπορευόμενο και γεμάτο κόσμο λεωφορείο του ΟΑΣΑ πάνω στο οποίο προσέκρουσε.
Ο 28χρονος οδηγός του φορτηγού συνελήφθη και θα οδηγηθεί αύριο στον εισαγγελέα για ανθρωποκτονία από αμέλεια.
Οπως έγινε γνωστό από την Τροχαία εκτός από τον οδηγό του φορτηγού αναζητούνται, προκειμένου να σχηματιστεί και σε βάρος τους δικογραφία, δύο ακόμα οδηγοί και συγκεκριμένα, ο οδηγός του ΙΧ αυτοκινήτου που ήταν σταθμευμένο στο πεζοδρόμιο, αναγκάζοντας έτσι την 56χρονη και το κοριτσάκι να κατέβουν στο δρόμο όπου τις παρέσυρε το φορτηγό, καθώς και τον οδηγό του ΙΧ φορτηγού που επίσης ήταν σταθμευμένο στο πεζοδρόμιο και παρασύρθηκε μετά το δυστύχημα με αποτέλεσμα να πέσει σε κολώνα φωτισμού και να τη ρίξει στο έδαφος.

Πηγή: http://podilates.gr/node/3475

Ετικέτες ,

Οι 100 μέρες του Προέδρου...

25.1.09

Ετικέτες

Noam Chomsky: Obama’s Stance on Gaza Crisis “Approximately the Bush Position”

24.1.09
PRESIDENT BARACK OBAMA: Let me be clear: America is committed to Israel’s security. And we will always support Israel’s right to defend itself against legitimate threats. For years, Hamas has launched thousands of rockets at innocent Israeli citizens. No democracy can tolerate such danger to its people, nor should the international community, and neither should the Palestinian people themselves, whose interests are only set back by acts of terror.
To be a genuine party to peace, the Quartet has made it clear that Hamas must meet clear conditions: recognize Israel’s right to exist, renounce violence, and abide by past agreements. Going forward, the outline for a durable ceasefire is clear: Hamas must end its rocket fire; Israel will complete the withdrawal of its forces from Gaza; the United States and our partners will support a credible anti-smuggling and interdiction regime, so that Hamas cannot rearm. Yesterday I spoke to President Mubarak and expressed my appreciation for the important role that Egypt played in achieving a ceasefire. And we look forward to Egypt’s continued leadership and partnership in laying a foundation for a broader peace through a commitment to end smuggling from within its borders.

Now, just as the terror of rocket fire aimed at innocent Israelis is intolerable, so, too, is a future without hope for the Palestinians. I was deeply concerned by the loss of Palestinian and Israeli life in recent days and by the substantial suffering and humanitarian needs in Gaza. Our hearts go out to Palestinian civilians who are in need of immediate food, clean water and basic medical care, and who’ve faced suffocating poverty for far too long.

Now we must extend a hand of opportunity to those who seek peace. As part of a lasting ceasefire, Gaza’s border crossings should be open to allow the flow of aid and commerce, with an appropriate monitoring regime, with the international and Palestinian Authority participating. Relief efforts must be able to reach innocent Palestinians who depend on them. The United States will fully support an international donor’s conference to seek short-term humanitarian assistance and long-term reconstruction for the Palestinian economy. This assistance will be provided to and guided by the Palestinian Authority.

Lasting peace requires more than a long ceasefire, and that’s why I will sustain an active commitment to seek two states living side by side in peace and security. Senator Mitchell will carry forward this commitment, as well as the effort to help Israel reach a broader peace with the Arab world that recognizes its rightful place in the community of nations.

I should add that the Arab peace initiative contains constructive elements that could help advance these efforts. Now is the time for Arab states to act on the initiative’s promise by supporting thePalestinian government under President Abbas and Prime MinisterFayyad, taking steps towards normalizing relations with Israel, and by standing up to extremism that threatens us all. Jordan’s constructive role in training Palestinian security forces and nurturing its relations with Israel provide a model for these efforts. And going forward, we must make it clear to all countries in the region that external support for terrorist organizations must stop.

AMY GOODMAN: President Obama, speaking at the State Department yesterday. A Hamas spokesperson told Al Jazeera television Obama’s position toward the Palestinians doesn’t represent a change. Osama Hamdan said, “I think this is an unfortunate start for President Obama in the region and the Middle East issue. And it looks like the next four years, if it continues with the same tone, will be a total failure.”

Well, for more on this, we are joined by Noam Chomsky, professor of linguistics at the Massachusetts Institute of Technology for over half-a-century. He has written over a hundred books, including Failed States: The Abuse of Power and the Assault on Democracy.

Welcome to Democracy Now!, Noam.

NOAM CHOMSKY: Glad to be with you again.

AMY GOODMAN: It’s good to have you with us. Well, let’s start off by your response to President Obama’s statement and whether you think it represents a change.

NOAM CHOMSKY: It’s approximately the Bush position. He began by saying that Israel, like any democracy, has a right to defend itself. That’s true, but there’s a gap in the reasoning. It has a right to defend itself. It doesn’t follow that it has a right to defend itself by force. So we might agree, say, that, you know, the British army in the United States in the colonies in 1776 had a right to defend itself from the terror of George Washington’s armies, which was quite real, but it didn’t follow they had a right to defend themselves by force, because they had no right to be here. So, yes, they had a right to defend themselves, and they had a way to do it—namely, leave. Same with the Nazis defending themselves against the terror of the partisans. They have no right to do it by force. In the case of Israel, it’s exactly the same. They have a right to defend themselves, and they can easily do it. One, in a narrow sense, they could have done it by accepting the ceasefire that Hamas proposed right before the invasion—I won’t go through the details—a ceasefire that had been in place and that Israel violated and broke.

But in a broader sense—and this is a crucial omission in everything Obama said, and if you know who his advisers are, you understand why—Israel can defend itself by stopping its crimes. Gaza and the West Bank are a unit. Israel, with US backing, is carrying out constant crimes, not only in Gaza, but also in the West Bank, where it is moving systematically with US support to take over the parts of the West Bank that it wants and to leave Palestinians isolated in unviable cantons, Bantustans, as Sharon called them. Well, stop those crimes, and resistance to them will stop.

Now, Israel has been able pretty much to stop resistance in the Occupied Territories, thanks in large part to the training that Obama praised by Jordan, of course with US funding and monitoring control. So, yes, they’ve managed to. They, in fact, have been suppressing demonstrations, even demonstrations, peaceful demonstrations, that called for support for the people of Gaza. They have carried out lots of arrests. In fact, they’re a collaborationist force, which supports the US and Israel in their effort to take over the West Bank.

Now, that’s what Obama—if Israel—there’s no question that all of these acts are in total violation of the foundations of international humanitarian law. Israel knows it. Their own advisers have told each other—legal advisers have explained that to them back in ’67. The World Court ruled on it. So it’s all total criminality. But they want to be able to persist without any objection. And that’s the thrust of Obama’s remarks. Not a single word about US-backed Israeli crimes, settlement development, cantonization, a takeover in the West Bank. Rather, everyone should be quiet and let the United States and Israel continue with it.

He spoke about the constructive steps of the peace—of the Arab peace agreement very selectively. He said they should move forward towards normalization of relations with Israel. But that wasn’t the main theme of the Arab League peace proposal. It was that there should be a two-state settlement, which the US blocks. I mean, he said some words about a two-state settlement, but not where or when or how or anything else. He said nothing about the core of the problem: the US-backed criminal activities both in Gaza, which they attacked at will, and crucially in the West Bank. That’s the core of the problem.

And you can understand it when you look at his advisers. So, say, Dennis Ross wrote an 800-page book about—in which he blamed Arafat for everything that’s happening—barely mentions the word “settlement” over—which was increasing steadily during the period when he was Clinton’s adviser, in fact peaked, a sharp increase in Clinton’s last year, not a word about it.

So the thrust of his remarks, Obama’s remarks, is that Israel has a right to defend itself by force, even though it has peaceful means to defend itself, that the Arabs must—states must move constructively to normalize relations with Israel, but very carefully omitting the main part of their proposal was that Israel, which is Israel and the United States, should join the overwhelming international consensus for a two-state settlement. That’s missing.

AMY GOODMAN: Noam, we have to break, but we’re going to come back to this discussion. Noam Chomsky, joining us from Massachusetts, a professor of linguistics, Massachusetts Institute of Technology, has written many books on the Middle East. We’ll be back with him in a moment.

[break]

AMY GOODMAN: Our guest is Professor Noam Chomsky, author of many books on the Middle East. Among his books are Failed States: The Abuse of Power and the Assault on Democracy, also Hegemony or Survival. Juan?

JUAN GONZALEZ: Noam Chomsky, I’d like to ask you about the enormous civilian casualties that have shocked the entire world in this last Israeli offensive. The Israelis claim, on the one hand, that it’s the unfortunate result of Hamas hiding among the civilian population, but you’ve said in a recent analysis that this has been Israeli policy almost from the founding of the state, the attack on civilian populations. Could you explain?

NOAM CHOMSKY: They say so. I was just quoting the chief of staff—this is thirty years ago, virtually no Palestinian terrorism in Israel, virtually. He said, “Our policy has been to attack civilians.” And the reason was explained—you know, villages, towns, so on. And it was explained by Abba Eban, the distinguished statesman, who said, “Yes, that’s what we’ve done, and we did it for a good reason. There was a rational prospect that if we attack the civilian population and cause it enough pain, they will press for a,” what he called, “a cessation of hostilities.” That’s a euphemism meaning cessation of resistance against Israel’s takeover of the—moves which were going on at the time to take over the Occupied Territories. So, sure, if they—“We’ll kill enough of them, so that they’ll press for quiet to permit us to continue what we’re doing.”

Actually, you know, Obama today didn’t put it in those words, but the meaning is approximately the same. That’s the meaning of his silence over the core issue of settling and takeover of the Occupied Territories and eliminating the possibility for any Palestinian meaningful independence, omission of this. But Eban [inaudible], who I was quoting, chief of staff, would have also said, you know, “And my heart bleeds for the civilians who are suffering. But what can we do? We have to pursue the rational prospect that if we cause them enough pain, they’ll call off any opposition to our takeover of their lands and resources.” But it was—I mean, I was just quoting it. They said it very frankly. That was thirty years ago, and there’s plenty more beside that.

JUAN GONZALEZ: And Obama’s call to open up Gaza, to end the blockade of Gaza on the Israelis, do you see that as any kind of a meaningful turn?

NOAM CHOMSKY: It would—those are nice words. And if he did it, that would be fine. But there isn’t any indication that he means it. In fact, this morning on the—Israel has already made it clear, stated explicitly, its foreign minister Tzipi Livni, that they’re not going to live up to the ceasefire until Gaza returns to them a captured soldier. Well, that avoids the fact that Israel is far in the lead, not in capturing soldiers, but in kidnapping civilians, hijacking ships, bringing them to Israel as hostages. In fact, one day before this Israeli soldier was captured at the border, Israeli forces entered Gaza and kidnapped two civilians and took them to Israel, where they were hidden away in the prison system sometime. So, and in fact, according to reports I just received from Israel—I can’t give you a source—they say that the radio news this morning has been reporting steadily that Amos Gilad, who’s the go-between between Israel and Egypt, notified the Egyptians that Israel is not interested in a ceasefire agreement, but rather an arrangement to stop the missiles and to free Gilad Shalit. OK, I presume that will be in the newspapers later. So, yes, it’s nice to say, “Let’s open the borders,” but not avoiding the conditions that are imposed, in fact, not even mentioning the fact that the borders have been closed for years because the United States has backed Israeli closure of them.

And again, his main point, which he started with, Israel, like any democracy, has a right to defend itself. That is true, but deceitful, because it has a right to defend itself, but not by force, especially when there are peaceful options that are completely open, the narrow one being a ceasefire, which the US and Israel would observe for the first time, and the second and the deeper one, by ending the crimes in the Occupied Territories.

AMY GOODMAN: Noam Chomsky, the timing of all of this—can you talk about Election Day here in the United States, November 4th, what exactly happened there, and then the fact that it went from Election Day to three days before the inauguration of Barack Obama, Israel’s announcement of the unilateral ceasefire?

NOAM CHOMSKY: On Election Day, November 4th, Israel violated—violently violated a ceasefire that had held, free will, in fact, a sharp reduction in rockets, probably not even from Hamas. It had been established in June or July. On November 4th, Election Day, presumably because the attention was shifted elsewhere, Israeli forces entered Gaza, killed half a dozen, what they call, militants, and the pretext was they found a tunnel in Gaza. Well, you know, from a military point of view, that’s an absurdity. If there was a tunnel and if it ever reached the Israeli border, they’d stop it right there. So this was obviously just a way to break the ceasefire, kill a couple of Hamas militants and ensure that the conflict would go on.

As for the bombing, it was very carefully timed. And, in fact, they’ve told us this. They’ve told us it was meticulously timed for months before the invasion, a very target-selected timing, everything. It began on a Saturday, timed at right before noon, when children were leaving schools, people milling in the streets of the densely populated city, perhaps the most densely in the world. That’s when it began. They killed a couple hundred people in the first few minutes.

And it ended—it was timed to end right before the inauguration. Now, presumably the reason was—Obama had kept silent about the atrocities and the killings, a horrible, horrible story, which you can see on Al Jazeera and little bits of it here. He had kept silent on the pretext that there’s only one president. Well, on Inauguration Day, that goes. There’s two—there’s a new president. And Israel surely wanted to make it—to ensure that he would not be in a position where he would have to say something about the ongoing atrocities. So they terminated it, probably temporarily, right before the inauguration. And then he could go on with what we heard today.

AMY GOODMAN: Noam Chomsky, I want to turn for a second to George Mitchell, who President Obama has tapped as the special envoy to the Middle East. Mitchell is the retired Senate majority leader, best known for helping to broker Northern Ireland’s landmark Good Friday Agreement in 1998, which ended decades of bloody conflict. In 2000, Mitchell was appointed by former president Bill Clinton to head a committee investigating ongoing Israeli-Palestinian violence. Sallai Meridor, Israel’s ambassador to Washington, welcomed Obama’s appointment of Mitchell, saying Israel holds him in, quote, "high regard.” This is some of what George Mitchell had to say yesterday.

    GEORGE MITCHELL: The Secretary of State has just talked about our long-term objective, and the President himself has said that his administration—and I quote—“will make a sustained push, working with Israelis and Palestinians to achieve the goal of two states: a Jewish state in Israel and a Palestinian state living side by side in peace and security.”

    This effort must be determined, persevering and patient. It must be backed up by political capital, economic resources, and focused attention at the highest levels of our government. And it must be firmly rooted in a shared vision of a peaceful future by the people who live in the region. At the direction of the President and the Secretary of State, and in pursuit of the President’s policies, I pledge my full effort in the search for peace and stability in the Middle East.


AMY GOODMAN: Obama’s new Middle East envoy, former senator George Mitchell. Noam Chomsky, your response?

NOAM CHOMSKY: In Ireland, Mitchell did quite a commendable job. But notice that in Ireland, there was an objective, and he helped realize that objective: peaceful reconciliation. Britain took into account for the first time the grievances of the population, and the terror stopped. OK? And the terror was quite real.

In Israel, again, you have to look at what he avoided. He says, “Yes, we want to have a Palestinian state.” Where? OK? He said not a word about—lots of pleasantries about everyone should live in peace, and so on, but where is the Palestinian state? Nothing said about the US-backed actions continuing every day, which are undermining any possibility for a viable Palestinian state: the takeover of the territory; the annexation wall, which is what it is; the takeover of the Jordan Valley; the salients that cut through the West Bank and effectively trisect it; the hundreds of mostly arbitrary checkpoints designed to make Palestinian life impossible—all going on, not a word about them.

So, OK, we can have—in fact, you know, the first Israeli government to talk about a Palestinian state, to even mention the words, was the ultra right-wing Netanyahu government that came in 1996. They were asked, “Could Palestinians have a state?” Peres, who had preceded them, said, “No, never.” And Netanyahu’s spokesman said, “Yeah, the fragments of territory that we leave to them, they can call it a state if they want. Or they can call it fried chicken.” Well, that’s basically the attitude.

And Mitchell had nothing to say about it. He carefully avoided what he knows for certain is the core problem: the illegal, totally illegal, the criminal US-backed actions, which are systematically taking over the West Bank, just as they did under Clinton, and are undermining the possibility for a viable state.

JUAN GONZALEZ: Noam Chomsky, for Americans who want to figure out how to move now with the new Obama administration to end these atrocities that are occurring in the Middle East, what do you suggest? And also, what’s your viewpoint of the divestment movement? Many young people are urging something similar to South Africa, to begin pressing increasingly for divestment from Israel.

NOAM CHOMSKY: The position that people who are interested in peace ought to take is very straightforward. I mean, a majority of the American population, considerable majority, already agree with the full Arab League peace plan, not the little sliver of it that Obama mentioned. The peace plan calls for a two-state settlement on the international border, maybe with minor modifications. That’s an overwhelming national consensus. The Hamas supports it. Iran has said, you know, they’ll go along with it.

AMY GOODMAN: Noam, we only have thirty seconds.

NOAM CHOMSKY: OK, so we should push for that.

Is divestment a proper tactic? Well, you know, if you look back at South Africa, divestment became a proper tactic after years, decades of education and organizing, to the point where Congress was legislating against trade, corporations were pulling out, and so on. That’s what’s missing: the education and organizing which makes it an understandable move. And, in fact, if we ever got to that point, you wouldn’t even need it, because the US could be brought in line with international opinion.

AMY GOODMAN: Noam Chomsky, we want to thank you very much for being with us. And from all of us at Democracy Now!, condolences on the death of Carol, your wife of more than half a century.

NOAM CHOMSKY: Thank you.

AMY GOODMAN: Thanks, Noam. Noam Chomsky, professor of linguistics at the Massachusetts Institute of Technology.

Source (there is a Video format too):

http://www.democracynow.org/2009/1/23/noam_chomsky_obamas_stance_on_gaza


Ετικέτες , ,

A youth dignified and enraged

21.1.09
A crude English translation of Subcommandante Insurgente Marcos' address to the Festival of Enraged Dignity, a celebration marking 15 years since the Zapatista uprising in Chiapas, Mexico on January 1, 1994.


SEVEN WINDS IN THE CALENDARS AND GEOGRAPHIES OF BELOW

First Wind: a youth dignified and enraged

Good evening.
Sintrófisa, síntrofe, Ekseyerméni Eláda. Emís, i pió mikrí, apó aftí ti goniá tu kósmu se jeretáme.
Déksu ton sevasmó mas ke ton zavmasmó mas giaftó pu skéftese ke kánis. Apó makriá mazménume apó séna. Efjaristúme.

I

Of violences and other things.

For the longest time, the problem of calendars and geographies has kept Power awake with insomnia. In each of these it has been seen (and will be seen) how the splendid machinery of domination has jammed and come to pieces. This is why Power tries to take so much care in its deployment of geographies and calendars.

In geography it is clearest: in its clumsy entanglement, as this Festival has revealed, Greece is very far from Chiapas. And in the schools it is taught that Mexico is separated by an ocean from France, from Basque Country, from the State of Spain, Italy. And if we look at a map, we see that New York is very far to the north of indigenous, mexican Chiapas—something which was refuted a few hours ago by the comrades of the Movimiento Justicia para el Barrio. And Argentina is very far south of this land, something challenged by the comrade from Solano who just spoke.

But this separation exists neither above nor below. The brutality of neoliberal globalization, IV World War as the Zapatistas call it, has put the most distant places into spatial and temporal simultaneity for the flow of riches... and for their appropriation.

Enough with the fantastic tales about the supposedly heroic discoverers-conquerors, who defeated with sword and cross the weakness of those who were made "civilized". In place of the three caravels, a high speed computer. In place of Hernan Cortez, a simultaneous marionette made to govern every corner of the planet. In place of swords and crosses, a massive machinery of destruction and a culture that has in common with "fast food" not only its omnipresence (McDonalds, like God, is everywhere), but also difficulties of digestion and zero nutritional power.

The same globalization makes the Israeli and U.S. bombs fall in Gaza while the whole world trembles.

With globalization the whole world above is in our hands... better put, in our sight and conscience. The bombs that murder Palestinian civilians are a warning that must be heeded and assimilated. And the shoe-attack [zapatazo] on Bush in Iraq can be reproduced in almost any corner of the planet.

This all plays into the hand of the cult of the individual. The enthusiasm which was awoken amongst the well-behaved by the shoe-attack against Bush (proof only of the reporter's bad aim) celebrates a brave but insignificant and useless gesture, as weeks later was shown by the Bush government's support for the crime which the Israeli government is perpetrating in Palestinian territory... and—forgive me if I disillusion anyone who has lit their candles at the feet of the image of Barack Obama—which Bush's successor supports.

And while the bad shot in Iraq provokes applause, the insurrection in Greece provokes worry: "There is danger," they warn and excoriate, "that the Greek rebellion will spread to the rest of Europe."

We have already heard and read what the rebel youth of Greece have communicated about their struggle and what it confronts; from those who in Italy are preparing to resist the force of the government; of the daily struggle of our comrades in the North of the North.

And confronted with this, everyone above pulls out their dictionary and finds the word "violence" and they contrast it with "institutionalism." Without any context, that is to say, without a class position, they accuse, judge, and condemn.

And they tell us it is the violence of rebel Greek youth that makes the Hellenic Peninsula burn. Of course they edit, mutilate, and erase the fact that the police murdered a young person.

In Mexico, in the geography marked by the city of the same name, a government of the institutional left murdered a group of youth, most of them adolescents. A sector of progressive intellectuals maintained complicit silence, arguing that this was a distraction of the public's attention, supposedly directed at the carnival which has been made of the supposed defense of the oil industry. The subsequent sexual violence against the young women in the cells of the police was lost amidst the sound of the fireworks and cymbals announcing a referendum that failed. They did not condemn the violence of the police, who, contrary to what was said, did not act in a disorderly way. The police have been prepared for years to repress, harass, and abuse youth, informal salespeople, sex workers, laborers, and anyone who dissents against the government of the ice skating rink, the Fujimori-style mega-spectacle, the cookie recipe. It must not be forgotten that the doctrine that empowers this police force was imported to Mexico City by the today "legitimate" president of Mexico when he was the Head of Government of the Federal District [Andrés Manuel López Obrador].

In Mexico City and in Greece the government murders youth.

The U.S.-Israeli axis now writes in Gaza the guideline to be followed: is much easier to kill them when they are children.

Before, in Mexico, in the present calendar it would be 10 years already, students of the UNAM [Universidad Nacional Autónoma de México, National Autonomous University of Mexico] rose up in a movement which disheartened the well-behaved left, a movement which, as hysterically as today, it ferociously slandered and discredited. They said that it was a violent movement in order to distract attention from the grey electoral campaign of the grey presidential candidate of the grey party of democratic revolution. Now, 10 years later, it must be remembered that the UNAM continues to be public and free thanks to the endeavors of those men and women, those young people whom we salute today.

But in our pain-wracked Mexico those who have earned first place in the use and abuse, the groping of the term "violence," are Felipe Calderón Hinojosa and the mass media which accompanies him (fewer and fewer each time, true). Mr. Calderón, an aficionado of real-time strategy computer games (his favorite, he once said, is "Age of Empires"), decided that, instead of bread and circuses, the people ought to be given blood. Since the circus is already provided by professional politicians, and bread is expensive, Calderón decided, supported by one gang of narcotraffickers, to make war against another gang. In violation of the Constitution, he brought out the army to take over the duties of police, attorney general, judge, jailer, and executioner. That this war is being lost is obvious to anyone who isn't a member of his cabinet—and that the death of his beloved partner was an assassination [reference to the death in a plane crash of Interior Secretary Juan Camilo Mourino, Calderón’s right hand man] is also well known, even though it can't be published.

And in their war, the forces of Calderon's government have to their credit the deaths of not a few people who owed nothing, of children and unborn.

With Calderon at the head, the government of Mexico follows in the footsteps of the U.S. and Israel: he kills them from the time they are in their mothers' wombs.

But it is said, and still repeated by talking heads and editorialists, that the force of the government is being used to combat the violence of organized crime.

And each day it is more apparent that organized crime itself directs the forces of the State.

But it could be that this is all an intelligent stratagem of Calderon's, and his object is to distract the people's attention. Busy as the public is with the bloody failure of the war on drugs, it could be that they won't notice Calderon's failure in political economy.

But let us return to the condemnations of violence which come from above.

This is a tricky transmutation, a false tautology: they say they condemn violence but in reality they condemn action.

For them, those above, non-conformity is an evil of the calendar or, when they also challenge this, pathology of the brain which is cured, according to some, with a lot of mental concentration, putting oneself in harmony with the universe and realizing that all of us are human beings... or citizens.

For these violent pacifists all are human beings: the young Greek woman who raises her fist with a molotov and the police who murder the Alex’s of the world who have been and will be; the Palestinian child who cries at the funeral of his little brothers killed by Israeli bombs and the pilot of the war plane with the Star of David on its fuselage; Mr. George W. Bush and the undocumented person murdered by the Border Patrol in Arizona; the multi-millionaire Carlos Slim and the waitress who commutes 3 or 4 hours to work and if she arrives late is fired; Mr. Calderon, who is called Chief of State of Mexico, and the peasant who is evicted from his lands; Mr. Lopez Obrado and the murdered indigenous of Chiapas who he doesn't see or hear; Mr. Peña Nieto, predator of the Mexican State, and the peasant Ignacio Del Valle, from the FPDT [Frente del Pueblo en Defensa de la Tierra, People’s Front in Defense of Land], prisoner for defending the poor; in the end, the men and women who have riches and power, and the men and women who have nothing more than their dignified rage.

And up there they demand and urge, "We must say no to violence, wherever it comes from" ...being careful to be more emphatic when the violence comes from below.

According to them, everyone should be in harmony so that their differences and contradictions will be resolved, shouting the slogan, "the people in arms are also exploited," in reference to soldiers and police.

Our position as Zapatistas is clear. We do not support a pacifism that is enshrined so that someone else turn the other cheek, nor violence that is encouraged when it is others who kill.

We are who we are, with all the good and bad that we carry and which is our responsibility.

But it would be naive to think that all the good we have achieved, including the privilege to listen to and learn from you all, would have been possible without the preparation of a whole decade leading up to the dawn of January 1st [1994], which in turn lead to the dawns of 15 more years.

It was not through a march or the unfurling of the below-signed in a petition that you came to know us. It was with an army, in combat against federal forces, with armed resistance, through which we met the world.

Our fallen comrades, dead and disappeared, have been in a violent war which began not 15 years ago, but 500 years ago, 200 years ago, 100 years ago.

I am not making an apology for violence, I am pointing out an irrefutable fact: we met at war, we have remained at war during these 15 years, and we will continue at war until this corner of the world called Mexico makes its destiny its own, without tricks, without forgeries, without simulations.

Power has in violence a resource of domination, but it has this also in art and culture, in knowledge, in information, in the justice system, in education, in institutional politics, and of course, in the economy.

Each struggle, each movement, in its very particular geography and calendar, must therefore rely upon diverse forms of struggle. It is not the only and probably not the best, but violence is one of these.

It is a beautiful gesture to confront the rifle-barrels with flowers, and thus there are photos that immortalize this act. But at times it is necessary that the rifles themselves be the objective and that they be aimed above.

The accuser and the accused.

They accuse us of many things, it is true. And we are probably guilty of some of then, but for now I want to focus myself on one:

We didn't shoot the alarm clock this January 1st, nor did we inaugurate a nostalgic festival of defeat, as has been done with '68 by some of that generation all over the world, as has been done with '88 in Mexico and now with 2006. I'll return later to this weak cult of the booby-trapped calendar.

Nor did we edit history to rechristen it by claiming that we are or were the only or the best, or both (which is what the hysterical clique that is the Lopez Obrador movement has done, but I've already said I'll return to this later).

There have been and are those who have criticized us for not having made the leap "to realpolitik" when our political stock, that is to say our rating in the media opinion polls, offered us a good price for our dignity on the market of electoral options (which is not to say political options).

They accuse us, in short, of not having succumbed to the seduction of power, that force which has caused many brilliant people of the left to say and do things which would be shameful for anyone.

They also accuse us of "raving delirium" or "radicalism" because in the 6th Declaration we pointed to the capitalist system as the source of the principal evils and causes of human suffering. Today they don't insist on this, because even the spokespeople of capital finance say it on Wall Street.

Certainly, now that the whole world is talking in circles about the global crisis, it should be remembered that it's been 13 years since, in 1996, we were given warning by a dignified and enraged beetle. Don Durito of the Lacondón, in the shortest state of the union address I have heard in my short years, said, "The problem with globalization is that balloons [globos] pop!"

They accuse us of not limiting ourselves to the survival which, with the sacrifice and support of the lowest in the corners of the planet, we have constructed and exemplified in these Indian lands; and of not locking ourselves into what lucid minds (so it is said) call "the Zapatista laboratory" or "the Lacondón Commune."

They accuse us of sallying forth, once and again, to confront Power and search for others, for you all, who confront it without false comfort or conformism.

They accuse us of having survived.

And they do not recognize the resistance which 15 years later allows us to say that we continue struggling, not just living.

What bothers them is that we have survived as another reference point in the struggle, one of critical reflection, of political ethics.

They accuse us, those who would say it, of not having turned ourselves in, of not selling ourselves, of not giving up.

They accuse us, in summation, of being Zapatistas of the EZLN.

Today, 515 years later, 200 years later, 100 years later, 25 years later, 15 years later, 5 years later, 3 years later, we admit: we are guilty.

And, in the way of the neo-Zapatistas, we don't just confess this, we celebrate it.

We don't doubt that this will cause pain to some up there who simulate progress or dress up as a pale and yellow Left, or a Left without any color at all, but it must be said:

The EZLN lives. Long live the EZLN!

Thank you.

Subcomandante Insurgente Marcos
Mexico, January 2 2009

Ετικέτες ,


Τι είμαι;

Με φωνάζουν Freerider και γεννήθηκα στη ΓΗ. Η πόλη οδηγείται σε αδιέξοδο. Πρέπει να πάρουμε τον χώρο που μας ανήκει...
Δες κι άλλα!
Red River, 2008

Στα Συρτάρια

Παλιές Ελευθερίες

Φίλοι Κι Ελεύθεροι

Powered By

Powered by Blogger
make money online blogger templates